RIP’nin özellikleri şunlardır:

Bir uzaklık vektörü yönlendirme protokolüdür
Yol seçimi için ölçev olarak sekme sayısını kullanır
15′in üzerindeki sekme sayılarını ulaşılamaz rota olarak tanımlar
Her 30 saniyede bir yönlendirme tablosu içeriğini gönderir

Bir yönlendirici değişiklik içeren bir yönlendirme güncellemesi aldığında, bu değişikliği yansıtmak için kendi yönlendirme tablosunu günceller. Yönlendirici başka bir yönlendiriciden yeni bir rota öğrendiğinde, bu rotayı kendi yönlendirme tablosuna eklemeden önce sekme sayısı değerini bir değer artırır. Yönlendirici, bir sonraki sekme adresi olarak güncellemeyi gönderen doğrudan bağlı yönlendiricinin yerel ağ adresini kullanır.

Kendi yönlendirme tablosunu güncelledikten sonra yönlendirici, diğer ağ yönlendiricilerine değişikliği bildirmek için hemen yönlendirme güncellemelerini iletmeye başlar. Tetiklenen güncellemeler olarak adlandırılan bu güncellemeler, RIP yönlendiricilerinin ilettiği düzenli güncellemelerden bağımsız olarak gönderilir.

Yönlendirme Bilgisi Protokolü (RIP)

RIP’yi uygulamak basit ve kolaydır. Bu avantajlar RIP’yi yaygın olarak kullanılan bir yönlendirme protokolü haline getirmiştir.

RIP’nin birkaç dezavantajı vardır:

En fazla 15 sekmeye izin verir ve bu nedenle bir dizide en fazla 16 yönlendiriciyi bağlayan ağlar için kullanılabilir.
Doğrudan bağlı komşulara düzenli olarak tüm yönlendirme tablosunun tam kopyalarını gönderir. Büyük bir ağda bu durum, her güncellemede önemli miktarda ağ trafiğinin doğmasına neden olabilir.
Daha büyük ağlarda, ağ değiştiğinde, tümleştirme daha yavaş olur.

Şu anda RIP’nin kullanılabilir iki sürümü vardır: RIPv1 ve RIPv2. RIPv2′nin RIPv1′e göre birçok avantajı vardır ve ekipmanın RIPv2′yi destekleyemediği durumlar dışında, genellikle RIPv2 kullanılır. RIP’nin 1. ve 2. sürümleri arasındaki en önemli fark, RIPv2′nin, yönlendirme güncellemelerinde alt ağ maskesi bilgilerini içermesi sayesinde, sınıfsız yönlendirmeyi destekleyebilmesidir. RIPv1, güncellemelerde alt ağ maskesi bilgilerini göndermez; bu nedenle sınıflı varsayılan alt ağ maskelerine dayanır.

Geliştirilmiş İç Ağ Geçidi Yönlendirme Protokolü (EIGRP)

EIGRP, Cisco’nun firmaya özgü geliştirilmiş uzaklık vektörü yönlendirme protokolüdür. EIGRP, RIP gibi diğer uzaklık vektörü yönlendirme protokollerinin bazı sınırlamalarını ele almak üzere geliştirilmiştir. Bu sınırlamalar, sekme sayısı ölçevinin kullanımı ve en fazla 15 sekmelik ağ boyutlarının desteklenmesidir.

EIGRP, yapılandırılmış bir bant genişliği değeri ve bir paket belirli bir rota üzerinde giderken karşılaşılan gecikme de dahil olmak üzere, bir dizi ölçev kullanır.

EIGRP’nin özellikleri şunlardır:

Bir rotanın maliyetini hesaplamak için çeşitli ölçevler kullanır
Uzaklık vektörü protokollerinin sonraki sekme ve ölçev özelliklerini ek veri tabanı ve güncelleme özellikleriyle birleştirir
En fazla 224 sekmelik bir sekme sayısı vardır

EIGRP, RIP’nin aksine, çalışmak için ihtiyaç duyduğu tüm bilgileri tutmak için yalnızca yönlendirme tablosunu kullanmaz. EIGRP, iki ek veritabanı tablosu oluşturur: komşu tablosu ve topoloji tablosu.

Komşu tablosu, doğrudan bağlı yerel ağlardaki komşu yönlendiriciler ile ilgili verileri saklar. Bu komşu tablosu; arayüz IP adresleri, arayüz tipi ve bant genişliği gibi bilgileri içerir.

EIGRP, komşularından gelen her bildirime dayalı olarak topoloji tablosunu oluşturur. Topoloji tablosu, komşu yönlendiriciler tarafından bildirilen tüm rotaları içerir. EIGRP, bir ağda hedefe giden en kısa yolu hesaplamak ve bu rotayı yönlendirme tablosuna yüklemek için, Dağıtılmış Güncelleme Algoritması (DUAL) olarak adlandırılan bir yönlendirme algoritması kullanır. Topoloji tablosu, EIGRP çalıştıran bir yönlendiricinin ağda bir değişiklik meydana gelmesi durumunda en iyi alternatif yolu hızlı bir şekilde bulmasını sağlar. Topoloji tablosunda alternatif bir rota yoksa, EIGRP hedefe giden yeni bir yol bulmak için komşularını sorgular.

15′ten az sekmenin bulunduğu küçük basit ağlarla sınırlı olan RIP’nin aksine EIGRP, hızlı tümleştirmeye gerek duyulan ve 224′ün üzerinde sekmenin bulunduğu daha karmaşık ağlar için idealdir.

Bağlantı Durumu Protokolü

Uzaklık vektörü yönlendirme algoritmasını kullanan yönlendiricilerin uzak ağlar hakkında çok az bilgisi vardır ancak uzak yönlendiriciler hakkında bilgisi yoktur. Bağlantı durumu yönlendirme algoritması, uzak yönlendiricilere ve birbirine nasıl bağlandıklarına ilişkin bilgilerin yer aldığı bütünlüklü bir veritabanına sahiptir.

Bağlantı durumu yönlendirme protokolü, aşağıdaki özellikleri kullanır:

Yönlendirme tablosu – Bilinen yolların ve arayüzlerin listesi.
Bağlantı durumu bildirimi (LSA) – Yönlendiriciler arasında gönderilen ve yönlendirme bilgilerinin bulunduğu küçük paket. LSA’lar, bir yönlendiricinin arayüzlerinin (bağlantılarının) durumunu tanımlar ve her bağlantının IP adresi gibi başka bilgiler de sağlar.
Topolojik veritabanı – Tüm LSA’lardan toplanan ve yönlendiricinin aldığı bilgilerin toplandığı yer.
SPF (Öncelikle En Kısa Yol) algoritması – Veritabanında gerçekleştirilen ve sonucuna göre SPF ağacı oluşturulan hesaplama. SPF ağacı, ağın yönlendiricinin bakış açısından görünen haritasıdır. Bu ağaçtaki bilgiler, yönlendirme tablosunu oluşturmak için kullanılır.

Diğer yönlendiricilerden LSA’lar alındığında, SPF algoritması SPF ağacını oluşturmak için veritabanındaki bilgileri çözümler. SPF algoritması, daha sonra SPF ağacına dayalı olarak diğer ağlara giden en kısa yolları hesaplar. Yeni bir LSA paketi, bağlantı durumu veritabanında değişikliğe yol açtığında SPF, her seferinde en iyi yolları yeniden hesaplar ve yönlendirme tablosunu günceller.

OSPF

Öncelikle Açık Olan En Kısa Yol (OSPF), RFC 2328′de tanımlanan, firmaya özgü olmayan bir bağlantı durumu yönlendirme protokolüdür. OSPF’nin özellikleri şunlardır:

Bir hedefe ulaşmanın en düşük maliyetini hesaplamak için SPF algoritmasını kullanır
Yalnızca topoloji değiştiğinde yönlendirme güncellemeleri gönderir; yönlendirme tablosunun tümü ile ilgili düzenli güncellemeler göndermez
Hızlı tümleştirme sağlar
Değişken Uzunluklu Alt Ağ Maskesini (VLSM) ve ayrık alt ağları destekler
Rota kimlik doğrulaması sağlar

OSPF ağlarında yönlendiriciler, bir değişiklik meydana geldiğinde, örneğin yeni bir komşu eklendiğinde veya bir bağlantı arızalandığında ya da geri yüklendiğinde, birbirlerine bağlantı durumu bildirimleri gönderir.

Ağ topolojisi değişirse, değişiklikten etkilenen yönlendiriciler ağın geri kalanına güncel LSA’lar gönderir. Tüm yönlendiriciler topolojilerini buna göre günceller, her ağa giden yeni en yakın yolları bulmak için SPF ağaçlarını yeniler ve yönlendirme tablolarını değişen rotalarla günceller.

OPSF, RAM ve CPU işleme gibi yeni yönlendirici kaynaklarına ihtiyaç duyar ve deneyimli bir destek personeli gerektiren gelişmiş bir ağ iletişimi protokolüdür.